 |
 |
|
| تصاويري از دوران كهن |
|
+ نوشته شده در
شنبه نوزدهم مرداد 1387ساعت 14:15 توسط پارسي |
|
 |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه یکم مرداد 1387ساعت 12:14 توسط پارسي |
|
 |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیست و ششم تیر 1387ساعت 20:11 توسط پارسي |
|
|
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیستم تیر 1387ساعت 17:33 توسط پارسي |
|
|
نام محلي پايتخت داريوش بزرگ است؛ که از لحاظ وسعت، عظمت و شکوه، مهمترين مجموعه باستاني هخامنشي در ايران است.
اين مجموعه بينظير در دامنه کوه رحمت (کوه مهر)، در مقابل جلگه مرودشت و 55 کيلومتري شمال شرقي شيراز قرار دارد. يونانيان و به تبع آنها اروپاييان، گاهي آن را «پرسه پليس»، «پرسَپُليس» يا «پرسپوليس» (persepolis) ميخوانند.
اما نام تاريخي آن که در کتيبههاي کاخها ثبت شده، پارسَه (parsa) به معناي شهر مردمان پارسي است.
آثار تاريخي به جاي مانده در آن، از باشكوهترين مجموعههاي تاريخ ايران و جهان است. اين بنا در زمان داريوش اول از پادشاهان هخامنشي در سال 518 قبل از ميلاد به قصد ايجاد پايتختي آييني در جلگه مرودشت، بر دامنه كوه مقدس رحمت (كوه مهر) بنيان نهاده شد و ساخت آن جمعا حدود 120 سال به طول انجاميد.
مجموعه تخت جمشيد به وسعتي حدود 135000 متر مربع و تماما از سنگ ساخته شده است.
در ميان سنگها از هيچ گونه ملاتي استفاده نشده اما در بعضي نقاط، سنگها را با بستهاي آهني به نام دم چلچلهاي به هم اتصال دادهاند و از چفتهايي سربي استفاده کردهاند.
مجموعه تخت جمشيد شامل هفت كاخ (تالار)، نقوش برجسته، پلكانها، ستونها، و دو آرامگاه سنگي است.
جمعا بيش از سه هزار نقش برجسته در ساختمانها و مقبرههاي تخت جمشيد وجود دارد كه به طرز خارق العادهاي هماهنگ است.
در قسمت بالاي تخت جمشيد، در دامنه كوه رحمت، دو آرامگاه وجود دارد كه آرامگاه اردشير دوم و اردشير سوم است.
تخت جمشيد حدود دويست سال محل سكونت شاهان هخامنشي بوده تا اينکه در 330 پ.م. اسكندر مقدوني (که ايرانيان او را گجسته، بنفرين، پليد و ديو خو ناميدهاند) آن را سوزاند.
تاريخ نگاران در مورد علت اين آتشسوزي اتفاق راي ندارند. عدهاي آن را ناشي از يک حادثه غير عمدي ميدانند، عدهاي دليلش را آتش زدن آن به دست اسکندر ديو خو به تلافي ويراني شهر آتن (و معبد آرتيميس در آن) به دست خشايارشا ميدانند.
البته نظرات ديگري نيز در اين مطرح است؛ براي مثال برخي بر اين باورند که نابودي تخت جمشيد به دست اسکندر مقدوني روي نداده و حتي بر اين باورند که پاي اسکندر مقدوني هيچگاه به اين منطقه نرسيده است.
از آنچه امروز از تخت جمشيد بر جاي مانده، تنها ميتوان تصوير مبهمي از شکوه و عظمت کاخها در ذهن مجسم کرد.
با اين همه ميتوان به مدد يک نقشه تاريخي که جزئيات معماري ساختمان کاخها در آن آمده باشد و اندکي بهرهگيري از قوه تخيل، به اهميت و بزرگي اين کاخها پي برد.
نکتهاي که سخت غير قابل باور مينمايد، اين واقعيت است که بخشهايي از اين مجموعه عظيم و ارزشمند، هزاران سال زير خاک مدفون بوده تا اينکه در حدود 70 سال قبل کشف شد.
   آثاري از حکاکي کاوشگران فرانسوي بر يکي از ديوارهاي تخت جمشيد در قرن 19 ميلادي |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیستم تیر 1387ساعت 17:18 توسط پارسي |
|
|
كوههاي منحصربهفرد و زيباي مريخي كه در جاده چابهار به گواتر ديده ميشوند، از زيباترين مناظر طبيعي ايران هستند كه كمتر مورد توجه قرار گرفتهاند.
حدود 40 تا 50 كيلومتر پس از چابهار به سمت بندرگواتر، كوههايي در سمت چپ جاده نمايان ميشود كه به كوههاي مينياتوري يا مريخي معروفند. وجود اين كوهها با توجه به منظره كاملا متفاوتي كه در سمت راست جاده و رو بهسوي دريا وجود دارد، باعث ميشود تا يكي از زيباترين جادهها و مناظر طبيعي استان سيستان و بلوچستان بهوجود آيد كه به دليل عدم معرفي، كمتر مورد بازديد قرار گرفتهاند.
اين كوهها كه از منحصربهفردترين كوههاي ايران است، به ثبت و حفاظت محيط زيست نيز در نيامدهاند تا دست کم به اين وسيله نامشان در فهرست مناظر زيبا و بينظير ايران بهجا گذاشته شود.
كوههاي مريخي مناظري از کوههاي کره ماه را براي انسان تداعي ميکنند و جنس رسوبي آنها و همچنين فرسايش خاص كوهها موجب ايجاد شيارها و تراشهاي زيبايي شده است که گويي نقاشي ماهر آنها را به تصوير کشيده است.
اين کوهها كه چاک چاک هستند و شکلهاي نامانوس دارند و فاقد پوشش گياهي هستند و به خاطر غيرعادي بودنشان، در سالهاي اخير و در ميان گردشگران، به کوههاي مريخي شهرت يافتهاند، نمونههاي بدبوم (بدلند) هستند که پديده بومشناختي ويژهاي است.
رنگ تقريبا سفيدرنگ کوه (چيزي ميان طوسي و سفيد) با واريزههاي بسيار در پاي آن، وجود گرما و حرارت و شرجي هوا و رطوبت نسبتا بالا و سوي ديگر آن دريا که بهاين منظره آغوش گشوده است، مناظري رويايي و تخيلي را در ذهن بيننده پديد ميآورد. همين منظره منحصربهفرد كه جاده چابهار ـ گواتر آن را به دو نيم تقسيم كرده، باعث شده تا اين جاده به يكي از زيباترين جادههاي ايران تبديل شود. يكسو كوههاي مخروطي مريخي با آن رنگ خاكستري خيالانگيز و سوي ديگر درياي سبز و ماسههاي اندكي سرخ با درختچههاي بياباني در كرانه آن.
دشت كه در ميان جاده آبگير ميشود، تالابهايي را پدپد ميآورد، كه در سوي دريا صورتي است و در سوي كوه خاكستري مايل به سفيد. جايي كه به آن تالاب صورتي ميگويند. اين جاده كه با سراشيبيها و سربالاييهاي بسيار، نمايان شدن گاهبهگاه دريا در سمت چپ و نظاره منظره از ارتفاع، از جاذبههاي خاص گردشگري در استان سيستان و بلوچستان است.
رشته کوههاي مريخي که فقط در مناطق جنوبي استان سيستان و بلوچستان واقع شده است، توانسته ترسيمگر يک جاذبه طبيعي زيبا باشد. اين کوهها در زمانهاي گذشته به زيرخروارها خاک مدفون بوده و امروزه با گذشت زمان، مشاهده ميشوند. در اثر تغييرات جوي و آب و هوايي و بارانهاي موسمي، خاکها از روي آنها به دامنهها ريخته شده و چهره اصلي اين کوهها نمايان شده است.
در پهنه بعضي از اين کوهها مشاهده ميشود که برخي مواقع ارتفاع آنها تا پنج متر ميرسد و در ديگر نقاط اين بيابانها بعضا بلندي آنها تا 100 متر و حتي بيشتر هم ديده ميشود. جنس اين پديده از مقاومت خاصي برخوردار است، بهطوريکه بالا رفتن از آن به مثال بالا رفتن از صخره است.
شکلهاي نامانوس اين پديدهها، ناشي از فرسايش سريع در برابر باد و باران است که بر خلاف فرسايشهاي آرام و طبيعي، مهلتي براي رويش گياهان باقي نميگذارد و سرزمين را دندانه دندانه و پر از لبهها و چاکها نشان ميدهد. همچنين، مقاومت ناهمسان لايههاي زمين، در اين منطقهها گاه سبب شکلگيري ستونهايي با کلاهکهايي بر سر يا کوههايي که گويي با چاقو سر آنها را بريدهاند، ميشود.
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیستم تیر 1387ساعت 17:15 توسط پارسي |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
|
| پیوندهای روزانه |
|
دروازه ملل جام زرين تخت جمشيد اتحاد ماد و پارس تمثال كوروش آرشیو پیوندهای روزانه |
| نوشته های پیشین |
|
مرداد 1387 تیر 1387 |
|
RSS
|